|
Hans
Kleinendorst, trotse trainer DESK 2 Za.:
''Door Eendracht Samen Sterk''
Trainer Hans Kleinendorst (l) en leider
Piërre Kruijf
Vanaf komend seizoen vindt
bij VV DESK een unieke gebeurtenis plaats. Aan het begin van het seizoen
2012-2013 treedt namelijk het eerste zaterdagseniorenelftal toe tot de
vijfde klasse van het amateurvoetbal. Na lang nadenken besloot het bestuur
van onze zondagclub een paar weken geleden om akkoord te gaan met het
verzoek om komend seizoen te starten met het eerste zaterdagteam. Omdat er
maar één ''DESK 1'' is, zal het team, dat vooral bestaat uit jonge
jeugdselectiespelers, gaan spelen onder de naam DESK 2. Eind mei, begin
juni worden de eerste stappen gezet richting het nieuwe seizoen. Om het
seizoen succesvol te laten verlopen heeft het team gekozen voor een
ervaren trainer (Hans Kleinendorst) en een ervaren leider (Piërre Kruijf).
Korte tijd geleden vertelden zij alvast iets over hun eerste indrukken en
verwachtingen….
Heren, laten we maar gelijk met de deur in
huis vallen.. Waarom hebben jullie 'ja' gezegd?
Hans: ''Omdat dit eigenlijk een andere uitdaging is! Ik heb de
afgelopen jaren aardig wat teams getraind bij DESK. Van de F'jes tot aan
de D'tjes en ook nog een B-team. Dit is dus iets heel anders voor mij.
Bovendien speelt mee dat 'onze' Kevin (Kleinendorst) terugkomt naar DESK
en ook deel gaat uitmaken van het team. En daar komt bij dat ook Jeffrey
(Kleinendorst) pas geleden verrassend besloot om toe te treden tot het
team.''
Piërre: ''Het is bij mij eigenlijk spontaan gebeurd. Een deel van
de club jongens komt bij ons regelmatig over de vloer. Op een gegeven
moment spraken ze steeds meer over een zaterdagteam met Henja als
leidster. Ik zei daar eigenlijk helemaal niets op.. Toen kwam het puntje
bij het paaltje en ging het echt door. Henja zei toen: ''Ik kan toch
helemaal geen leidster van jullie zijn?!'' Aangezien ik er al langer over
nadacht besloot ik om de jongens uit de brand te helpen. Bovendien is het
ook voor mij een leuke uitdaging. Ik ben altijd van de F'jes tot aan de
B's leider en trainer geweest. Ook van de meeste spelers uit dit team. Na
een paar jaar niks doen is het dus leuk om weer lekker met de jongens aan
de slag te gaan.''
Dus jullie hoefden niet lang na te denken om 'ja' te zeggen?
Hans: ''Eigenlijk niet. Max (Mertens) is naar mij toegekomen dat
'ie nog een trainer zocht. Ik zei toen dat ik best wil meehelpen als in
Nederland ben. Soms zit ik namelijk in het buitenland voor mijn werk. En
dat was geen probleem volgens Max, dus vandaar.''
Piërre: ''Helemaal niet.''
Want?
''Want... Ik vind het prettig om weer wat te gaan doen.''
Dus je hebt het eigenlijk gemist?
''Ja, eigenlijk wel.''
Wat gaf uiteindelijk echt de doorslag?
Hans: ''Ik vind het leuk om te doen. Lekker de mannen
bezighouden!''
Piërre: ''In ieder geval omdat ik het gemist heb. Maar ook omdat
ik het een leuke club jongens onder elkaar vind. Daar wil ik mij dan ook
voor inzetten.''
Waarom denken jullie dat juist jullie geschikt zijn voor dit team?
Hans: ''Ik heb al een aantal jaren getraind en ben van plan om deze
uitdaging serieus op te pakken. Ook de spelers hebben dit doel. Tijdens
het trainen en voetbal wil ik serieus met de zaak bezig zijn. Na het
voetbal mag er zoveel gelachen worden als ze maar willen, als ze zich
tijdens het voetbal maar voor honderd procent inzetten.''
Voor jou dezelfde vraag, Piërre. Waarom ben jij geschikt voor dit team?
Piërre: ''Pff….''
Hans: ''Je past in ieder geval goed in de groep!''
Piërre: ''Ja dat denk ik wel. De jongens vinden mij waarschijnlijk
ook wel een aardige vent. Uiteindelijk zal het blijken na het eerste
seizoen of ik geschikt ben voor dit team. Ik denk in eerste instantie van
wel. Het zijn allemaal spelers die serieus willen werken. We willen zeker
geen bierelftal worden. Na de wedstrijd mag dat volop. Dat vind ik
allemaal prima. Maar tijdens de wedstrijd en de training moet er gewoon
serieus gewerkt worden. Hans en ik steken daar tijd in. Dan moet je geen
club jongens hebben die niet komt trainen of te laat komt. Dan gaat het
zeker niet werken. Dan ben ik ook zeker niet de geschikte persoon voor dit
team.''
Dus jullie zijn ervaren genoeg?
Hans: ''Ik zei net nog tegen Piërre dat ik alleen maar de
kleintjes heb getraind. Maar ja, je maakt de oefeningen gewoon wat
moeilijker. Dan komt het wel goed.''
Piërre: ''Ik denk het wel.''
Want?
''Omdat ik al jaren een hele club mensen begeleid binnen het bedrijf waar
ik werk.''
Hoe denken jullie over een team met alleen jonge gasten?
Hans: ''Hoe denk ik daarover..''
Sommigen kunnen misschien best lastig zijn..
Piërre: ''Nee, ik denk dat dat wel meevalt. Ik heb alle
jongens even de revue laten passeren en ik kan er geen één opnoemen van
wie ik bij voorbaat denk dat dat een probleem kan worden.''
Piërre: ''Denk jij van wel, Hans?''
Hans: ''Nee, hadden er nou een stel paniekschoppers tussen gezeten, had ik
nee gezegd. Natuurlijk een seizoen duurt lang, er zal altijd wel iets
gebeuren. Dat houd je niet tegen. Maar mocht er nou iets gebeuren, dan
gaan we gewoon strakke hand houden.''
Denk je dat dit nodig is?
Hans: ''Ik denk dat we op het begin streng moeten zijn en dit in
het verloop van het seizoen kunnen temperen.''
Piërre: ''Als je ze op het begin van het seizoen de grenzen op
laat zoeken, krijg je ze niet meer terug. Je moet je grenzen aan het begin
duidelijk maken. Langzaamaan kan het dan losser gelaten worden. Het zijn
tenslotte volwassen kerels.''
Die moeten het dus kunnen opbrengen..
Hans: ''Ja, in principe wel.''
Piërre: ''Ja, die moeten het makkelijk kunnen opbrengen. Dat houdt
het gewoon leuk om mee te werken en mee om te gaan. Dan word je zelf ook
weer twintig jaar jonger!''
Wat kan het team verwachten van jullie houding als trainer en leider?
Hans: ''We zullen er van begin af aan kort opzitten. Wij zetten ons
voor honderd procent in. We verwachten van de groep ook deze inzet. Zo
niet, dan is het gevolg tijdens wedstrijden een wissel.''
Piërre: ''Zoals Hans al zei zullen we er van begin af aan kort
opzitten. We hebben Max ook meer informatie gegeven over onze houding
middels een lijst met regels. Daar staat bijvoorbeeld op dat ieder tien
minuten voor een training aanwezig is. En bijvoorbeeld een afmelding voor
een training of wedstrijd doorgeven aan ons. Eigenlijk simpele
basisdingetjes. Daar komt bij dat we ook serieus moeten zijn naar DESK.
Het team wordt het eerste jaar onder de loep genomen en Hans en ik zijn
hiervoor verantwoordelijk. We willen moeilijkheden met de club
voorkomen.''
Hoe ben jij tijdens trainingen van plan om je op te stellen, Hans?
''Er moet natuurlijk serieus getraind worden. Maar er moet ook tijd zijn
voor een dolletje. Op een gegeven moment moet de knop wel weer worden
omgeschakeld naar serieus. Mocht dit niet lukken volgt een aantal rondjes
lopen.''
Mocht iemand het niet eens zijn met bijvoorbeeld een wissel tijdens de
wedstrijd, hoe ben jij van plan om hierop te reageren, Piërre?
''Dat ongenoegen laat ik volledig langs me heen gaan. Het kan natuurlijk
een keer voorkomen. Alle jongens willen spelen en zijn gedreven! Dat is
gezond. Maar het belangrijkste is dat er door mij en Hans totaal geen
onderscheid wordt gemaakt. Het is een gezellig team. Ieder heeft zo z'n
kwaliteiten.''
Welke mentaliteit verwachten jullie van de spelers?
Piërre: ''Een inzet van honderd procent.''
Hans: ''Tweehonderd procent zelfs!''
De meeste jongens spelen al van jongs af aan selectievoetbal. Denken
jullie dat dit een voordeel is?
Hans: ''Dat kan zeker een voordeel zijn. Voor ons is iedereen in
principe gelijk en ook de spelers moeten dat besef hebben. Maar mocht het
nodig zijn dan verwacht ik wel dat de kwalitatief betere spelers de
mindere op sleeptouw nemen.''
Piërre: ''In het begin zal een duidelijk verschil zichtbaar zijn.
Maar tijdens het seizoen wordt dit verschil alleen maar kleiner verwacht
ik. De jongens raken dan aan elkaar gewend en groeien naar elkaar toe.''
Hoe denken jullie over de samenstelling van het team? (selectie en
niet-selectie)
Hans: ''Een leuke mix van spelers.''
Piërre: ''Op dit moment hebben we te veel verdedigers en te weinig
aanvallers. Maar daar zijn we nog mee bezig. Desnoods schuiven we jongens
die normaal achterin spelen een linie naar voren. Hoe we dit oplossen
moeten we nog even bekijken.''
Een tijdje geleden vond de eerste bijeenkomst plaats. Jullie zijn ook van
plan om al ver voor het begin van het seizoen op het veld te starten. Op
welke manier en waarom?
Piërre: ''Eind mei, begin juni komen we als het goed is weer
bijeen. Daarna volgt snel een wedstrijdje.''
Hans: ''Dan weet ieder ''hoe en wat'' qua positie, spel etc.''
Welk doel hebben jullie voor ogen met dit team?
Beiden: ''KAMPIOEN WORDEN!''
Duidelijk! Wat verwachten jullie van dit team?
Hans: ''Een gezellig team.''
Piërre: ''Een team dat erg hecht is. Het voordeel is dat iedereen
elkaar kent. Maar waar we wel voor moeten waken zijn blessures. We moeten
voorkomen dat we halverwege het seizoen een waslijst aan blessures
hebben.''
Tijdens de eerste vergadering sprak het bestuur van DESK over een serieus
kampioenschap in 't eerste jaar. Denken jullie dat de visie ''effe
promoveren'' mogelijk is in het eerste jaar?
Piërre: ''Kampioen worden we niet zomaar. We beginnen
waarschijnlijk in de vijfde klasse van het zaterdagvoetbal. Daar zitten
vooral bierteams in. Het niveau is erg hard.''
Hans: ''Ik sluit mij aan bij Piërre. De vijfde klasse kan erg
tegenvallen.''
Piërre: ''De jongens moeten echt waken voor een onbewuste schop
van de tegenstander. Het is niet de bedoeling dat ze er mentaal doorheen
gaan zitten.''
Hans: ''Wij zijn van een ander kaliber. Degene die een bewuste schop
uitdeelt krijgt van ons een schorsing.''
Als jullie nu alvast één ding tegen de spelers mogen zeggen, wat zouden
jullie dan zeggen?
Hans: ''D.E.S.K.!''
Piërre: ''DESK?''
Hans: ''Ja. Door Eendracht Samen Sterk. Nou ja, D.E.S.S. dan!
Piërre: ''Het plezier staat voorop, maar ook discipline en inzet
zijn vereist.''
Terug naar
het begin
|
Gebroeders
Jansen gaan DESK 3 leiden:
"TEGENSLAGEN KAN NIET VOOR EEN SELECTIETEAM"
Niels (l) en Huub Jansen
Het is niet heel uniek, maar een beetje
bijzonder is het toch wel: twee broers die een elftal gaan leiden. DESK 3
is vanaf volgend seizoen in handen van de broers Niels en Huub Jansen,
respectievelijk trainer en leider. De doelstelling is duidelijk: het
selectie-elftal moet weer het gevoel hebben dat het er gewoon bij hoort en
het gat met het tweede moet kleiner worden. René de Man, voorzitter van
de Technische Commissie is duidelijk: "De afgelopen jaren ging het
niet goed met het derde. Dat lag niet aan Johnny groot-Bluemink, die alles
in zijn eentje moest doen. Hij heeft het toch maar gedaan en de klus ook
afgemaakt. Maar zo'n situatie willen we niet meer."
Eerst maar iets over de gebroeders Jansen,
die uit een echt DESK-nest komen. Vader Wim Jansen was vele jaren actief
op diverse fronten, voor de vereniging. Hij was leider van diverse teams,
met als hoogtepunt de jaren dat hij dat voor het eerste was. Later werd
hij ook nog leider van het derde. Maar ook buiten het veld was hij in touw
voor DESK. Zo bouwde hij mee aan het nieuwe clubhuis op Eikendijk.
Overigens, zoon Huub, hielp tien jaar geleden ook mee aan de verbouwing
van het clubhuis. Wim Jansen: "Ik was in die tijd zo vaak bij de club
dat mijn vrouw voorstelde om voortaan mijn slaapzak maar mee te
nemen." Hij zit er nu ook bij, dat moge duidelijk zijn. Trots als hij
is op zijn beide zoons die nu een nieuwe uitdaging aan gaan. "Nee
hoor, ik ga me er echt niet mee bemoeien, met vragen mogen ze best bij me
terecht, maar het is hun klus."Jansen senior weet tussendoor volop
anekdotes op te lepelen uit zijn actieve DESK-periode. Over trainers en
spelers waar hij mee werkte. Over gekke situaties. "Weet je nog, die
doorgezaagde doelpalen, gedaan door RKC-ers? Daar stond ik zondagochtend
die dingen te repareren. Om tien voor half drie was ik klaar." Nu zal
hij weer regelmatig op de Eikendijk zijn, om de verrichtingen van het
derde te volgen. Zoals hij dat vroeger al deed toen zijn zoons op het veld
stonden. Beiden, Niels is de oudste, begonnen bij de pupillen en liepen
alle elftallen door. Huub speelde in bijna alle selectie-elftallen en
haalde zelfs het eerste. In de Hoofdklasse stond hij regelmatig op doel.
Niels, Huub en vader Wim
Naast hun actieve voetbalperiode, Niels
stopte pas aan het einde van dit seizoen, met tegenzin, vanwege een
blessure, waren ze er ook als leiders. Zowel bij de jeugd als bij de
senioren, Huub was leider van verschillende teams, onder andere het vierde
en het derde. Bovendien was hij keeperstrainer bij de F-jes. Daarnaast was
hij een van de initiatiefnemers en deelnemers van de biljartcompetitie
"Sport op vrijdagavond (SOVA)." Niels was wat minder vaak bij
DESK te zien, maar voetbalde wel gewoon door op Eikendijk. Bovendien
trainde hij enkel jeugdelftallen. En nu DESK 3. Niels vertelt: "Ik
zag en hoorde over de tegenslagen van het derde, dat kan natuurlijk niet
voor een selectieteam. Ik heb altijd gezegd dat als ik zou stoppen met
voetballen ik iets anders voor DESK zou willen doen. Ik belde Huub en
René en deed het voorstel om het derde te gaan leiden. We hebben een
gesprek gehad en waren er binnen twintig minuten uit." René de Man
bevestigt dat. "We zaten op dezelfde lijn. Dat geldt ook voor Tiny
Sulsters, de trainer van het tweede waarmee Niels nauw gaat samenwerken.
Als selectie-elftal is het derde er ook om mensen klaar te stomen voor het
tweede. Tiny en Niels gaan straks samen kijken wie er in het tweede en wie
in het derde speelt. Niels zal uiteraard verslag doen van de verrichtingen
van zijn spelers." Niels liep al een aantal weken mee met Tiny
Sulsters om wat ervaring op te doen en om mensen te leren kennen.
Op voetbalgebied, ze hebben alleen elk een andere favoriete profclub,
zitten de broers op dezelfde lijn. Verzorgd en aanvallend voetbal.
"Maar je ziet dat het ook op kracht kan. Nou goed, als het niet
anders kan, moet het zo dan maar. Maar we gaan uit van aanvallend
voetbal." DESK 3 moet vooral ook weer een team worden waar een goede
sfeer heerst en waarvoor de spelers graag willen voetballen. Discipline en
gezelligheid zijn de trefwoorden. Huub: "Waarbij Niels zorgt voor de
discipline en ik voor de gezelligheid." Maar ze zijn zeer serieus en
ambitieus. Te laat komen of wegblijven zonder afmelding betekent een
sanctie. "We vinden het ook belangrijk dat de jongens na de
wedstrijden nog even mee de kantine in gaan, Je hoeft daar geen uren te
hangen, maar even je gezicht laten zien is belangrijk," zeggen ze. En
ze hebben vertrouwen in de nieuwe groep. "Er zijn nogal wat nieuwe
gezichten bij, er zijn er nog een stuk of zeven over van vorig seizoen.
Uit onze besprekingen blijkt dat ze er allemaal ontzettend veel zin in
hebben, net als wij," zegt Huub. "Bedoeling is dat ze de lijn
van Tiny Sulsters doortrekken naar het derde," legt René de Man uit.
Daarbij zullen de spelers moeten knokken voor hun plek, want je hebt wel
te maken met een selectieteam. Ze spelen nu derde klasse, op termijn mag
je verwachten dat ze kampioen gaan worden. Dat hoeft overigens niet meteen
dit jaar."
De twee nieuwe roergangers hebben voor één seizoen getekend, zoals dat
doorgaans het geval is bij DESK. Maar de intentie is om daarna gewoon door
te gaan. Wel is men nog op zoek naar een grensrechter. Dat wordt dus nog
even zoeken. "En als dat niet lukt ga ik er wel staan," zegt
vader Jansen. Voor zijn conditie hoeft hij het niet te laten, want Wim
Jansen liep al achttien keer de Tachtig van de Langstraat. Maar we zullen
hem toch vooral naast de lijn zien. Benieuwd, zoals zovelen, hoe de
gebroeders Jansen en hun spelers het eraf gaan brengen.
Terug naar
het begin
|
|
Raoul
van der Mierden en Pieter Mikkers,
trainers DESK A3:
''Wederzijds respect zorgt voor extra prikkel''
Na jarenlang selectievoetbal gespeeld te
hebben, startte Raoul van der Mierden (21) zo'n zes jaar geleden zijn
carrière als jeugdtrainer. ''Tot op heden heb ik altijd de lagere teams
getraind. Ik ben begonnen met het trainen van de F8. Daarna volgde
tweemaal de B3. Aan het eind van vorig seizoen besloot ik om de jongens
van nu te blijven trainen. Voor DESK ook fijn aangezien ze een trainer
voor de A3 zochten.''
Voor Pieter Mikkers (23) werd een mooie
toekomst bij DESK voorspelt. Als fanatiek voetballer doorliep hij in de
jeugd een aantal selectieteams. Toch moest hij vroegtijdig afscheid nemen
als voetballer. ''Op mijn zestiende kreeg ik een zware knieblessure. Na
een tijdje hoopte ik weer op het veld te kunnen staan. Helaas zonder
succes.'' Ondanks zijn gedwongen afscheid als voetballer wilde Pieter DESK
niet voorgoed achter zich laten. ''Omdat ik jarenlang met plezier
voetbalde bij DESK wilde ik toch betrokken blijven bij de club. Op een
gegeven moment werd Roy Horuz trainer van de C5. Toen hij mij vroeg als
trainingspartner zei ik natuurlijk direct ja!''.
Gezelligheid voorop
Er wordt veel gezegd over het trainen van lagere jeugdelftallen. Zo zou
'de juiste mentaliteit' ontbreken. Toch zien beide trainers dit anders.
''Voor mij geldt dat de gezelligheid voorop staat. Natuurlijk wil ik graag
winnen, maar verliezen mag. Zolang de sfeer in de groep goed is en er geen
onenigheid bestaat, ben ik een tevreden trainer.'', antwoordt Raoul van
der Mierden op de vraag wat zijn motivatie is van het trainen van de
A3/lagere jeugdelftallen. Pieter Mikkers sluit zich aan bij deze
motivatie, maar legt ook de nadruk op een ander belangrijk aspect. ''Het
trainen van de A3 vind ik erg leuk. Maar, ik train dit team vooral omdat
het interessant is. Wat ik vroeger zelf leerde in de selectie kan ik nu
overbrengen op de spelers. Zo deel ik met hun mijn ervaringen van
vroeger.'' Toch verschilt de visie van Pieter soms ten opzichte van het
team. ''De jongens zitten soms met hun hoofd heel ergens anders dan dat
het streven is. Dat is niet altijd even gemakkelijk om mee om te gaan.''
Ondanks dat is de oudste van de twee vrij duidelijk in wat voor hem
belangrijk is binnen de selectie. ''Een goede chemie tussen de spelers
onderling is het begin van het einde, zeg maar. Hierdoor ontstaat een
goede sfeer op de trainingen en tijdens de wedstrijd. Het team moet voor
elkaar door 't vuur gaan zodat dit uiteindelijk ook tot uiting in de
wedstrijd komt.''
Ook is de trainer vrij duidelijk in wat hij verlangt tijdens de
wedstrijden. ''Vaak wordt op de training goed verzorgd voetbal gespeeld.
Dit spelbeeld wil ik maar al te graag terugzien in de wedstrijd.''
Juiste inzet
Voor beide heren geldt dat zij nu al ruim vier jaar met vrijwel dezelfde
selectie werken. Dit heeft zo z'n voordelen vinden Pieter en Raoul. ''Ik
moet zeggen, het gaat steeds beter. Toen ik voor het eerst voor deze groep
stond waren er wat problemen. Zo was de motivatie ver te zoeken. Maar in
de loop van de jaren heb ik de jongens steeds beter leren kennen. Niet
alleen op 't veld, ook daarbuiten.'', legt Pieter uit. Vooral bij het
laatste sluit Raoul zich aan. ''Ik maak de jongens niet alleen tijdens het
voetbal mee; je komt ze overal tegen. Is het de kantine niet, dan wel in
het café. Dit is vaak erg gezellig.'' Toch moet het knopje om tijdens
trainingen en wedstrijden. ''Ik verwacht een inzet van honderdprocent. Dus
niet alleen wedstrijdjes voetballen, ook komen trainen is voor mij een
belangrijke zaak. Ik sta tenslotte niet voor joker op het veld.''
Bovendien wil de trainer dat men luistert naar wat hij zegt. ''Maar
daarover hoef ik zelden te klagen.'', lacht Raoul.
Wederzijds respect
Wanneer gevraagd wordt naar de manier waarop de trainers hun spelers
benaderen, hebben ze vrij snel een duidelijk antwoord klaarliggen. ''Het
belangrijkste is dat je plezier in het trainen uitstraalt door te laten
zien dat je zelf graag wil. Iedere week aanwezig zijn geeft een vertrouwd
gevoel en belangrijker nog, het geeft aan dat je ervoor wilt gaan.''
Pieter legt het net even iets anders uit. ''Voor of na de training mag een
grapje, maar zodra Raoul en ik aan het woord zijn wil ik dat alle koppies
gericht zijn naar ons en dat er geluisterd wordt. Dit wederzijds respect
vind ik erg belangrijk. Bovendien zorgt het voor een extra prikkel.'' Op
de vraag hoe ze omgaan met lastige figuren zijn ze vrij kortaf. ''We
trekken altijd een duidelijke grens.'', reageert Raoul. Pieter: ''Ze weten
hoe ver ze kunnen gaan.''
Streng zijn moet
Volgens beide trainers moeten ze 'een strenge houding' hebben tegenover de
groep. Pieter: ''Zelf ben ik het liefst erg streng. Dit zorgt namelijk
voor een mentaliteit waarbij honderdprocent inzet niet voldoende is.
Natuurlijk zie je als trainer graag een inzet van driehonderdprocent, maar
de realiteit leert dat dit eigenlijk niet mogelijk is. Toch is voor dit
team een té strenge houding niet op zijn plaats. Dit zou namelijk botsen
omdat het team mentaal niet sterk genoeg is. Vandaar dat ik liever kies
voor de middenweg.'' Raoul is het volledig eens met Pieter. ''Als
voetballer was ik zelf heel erg fanatiek. Nu nog steeds, hoor. Dat gedrag
neem je automatisch mee als trainer. Toen ik zelf speler was gaf ik
honderdprocent, als trainer doe ik dat ook.'' Toch denken de fanatieke
trainers dat ze niet al te streng zijn.
Na lang nadenken komt Pieter tot een antwoord. ''Ik denk dat ik een
rechtvaardige trainer ben. Zo accepteer ik iedereen zoals 'ie is en maak
ik geen onderscheid tussen de kwalitatief betere en mindere spelers.
Bovendien sta ik open voor gesprekjes over privéproblemen.'' Raoul
beschrijft zichzelf als ''vrij redelijk''. ''Dat ben ik bewust. Het is een
sport op amateurniveau. En we zijn vrienden van elkaar.''
Hoogst haalbare
Vragend naar hun houding als trainer wordt duidelijk dat de beide coaches
echte winnaars zijn. ''Nogmaals: de gezelligheid staat bij mij voorop,
maar als trainer zeg ik wat gezegd moet worden. Soms positief, soms
negatief.
Als coach wil ik prestaties zien, het hoogst haalbare eruit halen.
Ongeacht het team dat ik train.'', vertelt Raoul. ''Met inzet bereik je
prestaties. Je moet je leven voor de bal geven. Als de jongens nakomen wat
wij van hen verwachten én ze tonen inzet, dan ben ik tevreden.'',
reageert Pieter.
Een nederlaag maakt de heren niet blij. Ieder heeft dan ook z'n eigen
manier van omgaan met verlies. ''Voor Raoul en mij is het lastig om met
een nederlaag om te gaan als het op een negatieve manier gebeurt. Het is
erg frustrerend als niet iedereen betrokken is bij de wedstrijd en daar
moet zeker aan worden gewerkt..'', aldus Pieter. Ook Raoul antwoordt:
''Een nederlaag is natuurlijk erg vervelend. Als het team zijn best doet
kan ik er mee leven, maar als er met de pet naar wordt gegooid, dan ben ik
een boze trainer. En dat weten de jongens..''.
Nieuwe aanpak trainingen
Ondanks dat beide trainingspartners de trainingen leiden, heeft ieder z'n
eigen manier van voorbereiding. ''Ik maak nooit gebruik van het internet
om een training voor te bereiden. Eigenlijk bereid ik zelden een training
echt voor. Om de jongens wat nieuws te leren neem ik de oefeningen vanuit
mijn jeugd mee. Hier geef ik natuurlijk wel een eigen draai aan. Ook
spreek ik met Raoul af wie welke inbreng doet tijdens de training.'', legt
Pieter uit. De trainingsvoorbereiding van Raoul is heel anders dan die van
zijn 'partner'. Raoul: ''Ik begin soms op de maandag al met de
voorbereiding voor de training van woensdag. Soms zelfs al op zondag. Ik
ben dus vaak twee á drie dagen bezig met een training van anderhalf uur.
Op internet zoek ik oefeningen die mij geschikt lijken voor dit team.
Vervolgens teken ik ze over en geef ik er soms een eigen draai aan.
Ideaal!''
Toch is er na de winterstop het één en ander veranderd aan de
trainingen. ''We hebben meer structuur aangebracht. Zo heeft het team de
ene week groepstraining en de andere week individuele training. Bovendien
wisselen we conditietraining af met positiespel.'', vertelt Pieter. Ook de
andere trainer ziet het voordeel van de nieuwe aanpak van trainingen.
Raoul: ''Het teambelang staat voorop. Op deze nieuwe manier wordt dat
alleen maar beter. Ook bespreken we tegenwoordig de wedstrijd van de
zaterdag na. Dus, wat ging er goed? En wat fout?''
Liefde voor DESK
Vragend naar hun 'DESK-gevoel' wordt duidelijk waarom de trainers nog
altijd actief zijn bij de club. ''Ik voel mij hier thuis. Overal waar je
komt spreekt men je aan. Of het nou de kantine is of in de
kleedkamerruimte, iedereen groet je. Bovendien wordt onze inzet als
trainers gerespecteerd door DESK. Het trainen van de lagere elftallen
heeft wel een minpuntje. Zo gaan de selectieteams voor. Dat is, kijkend
naar onze inzet, niet altijd even leuk.'', spreekt Raoul. De andere
trainer, Pieter Mikkers, vertelt rap en overtuigend: ''Ik heb één en al
een DESK-gevoel. Ik ben hier op jonge leeftijd begonnen met voetbal. Na
mijn blessure vond ik dat ik betrokken moest blijven bij de club. Dan maar
als trainer. DESK is eigenlijk mijn liefde.''
Kampioenschap
Hoewel de tweede seizoenshelft voor de A3 iets later begon vanwege het
winterse weer, zijn beide trainers vrij duidelijk in wat zij verwachten
voor de komende tijd. ''We bekijken het natuurlijk wedstrijd per
wedstrijd. Daar komt bij dat de neuzen van de spelers, net zoals de vorige
competitiehelft, dezelfde kant op moeten staan. Waar we eindigen… wie
weet?'', vertelt een 'hoopvolle' Pieter. Toch heeft hij al duidelijk in
gedachte waar het schip moet stranden: ''We hebben natuurlijk het streven
om kampioen te worden. Gezien de competitie is dat zeker mogelijk.
Bovendien zijn we op het mentale vlak vooruit gegaan.'' Mocht het zover
komen, dan is de spelers één ding gegarandeerd. ''Dan gaan we lekker
bier drinken!'', lacht Pieter.
Ook trainer Raoul heeft een duidelijke visie voor ogen: ''Ik hoop
natuurlijk dat wij deze competitiehelft afsluiten als kampioenen. Met de
volledige inzet moeten de jongens het kampioenschap binnenhalen. Maar als
het niet lukt ben ik toch tevreden.'' Net zoals 'partner' Pieter is ook
Raoul duidelijk: ''Als het ze lukt, dan wordt het één groot feest!''
Terug naar
het begin
NICK HUPKES,
SCHEIDSRECHTER:
"IK BEN NOGAL EIGENWIJS"
"Omdat ik behoorlijk gek ben van het
spelletje. Ik denk dat ik daarom alle facetten van het voetbal wil weten
en ondergaan." Nick Hupkes werd net gevraagd waarom hij in hemelsnaam
scheidsrechter is geworden en zelfs wil blijven. Het is niet de eerste
keer dat het hem gevraagd werd en het zal ook wel niet de laatste keer
zijn. Bij DESK wordt hij gezien als een groot talent op
scheidsrechtersgebied. Bij de club zijn verder geen leeftijdgenoten die de
eerste cursussen hebben doorlopen. Bedoeling is dat Nick binnenkort bij de
Bond verder gaat met de cursus. Tot hoever? Wat hem betreft zo ver en hoog
mogelijk bij de senioren. O ja, en hij voetbalt ook nog.
Nick Hupkes is "pas" zestien jaar,
maar heeft al een heel voetballeven achter zich. En vele, vele uren gaan
op aan het voetbal. De combinatie met zijn studie, 5 VWO, gaat gelukkig
nog goed. "Ik ben begonnen bij Berkdijk, als keeper. Maar daar waren
geen mogelijkheden om als doelman door te gaan. Zo ben ik bij de D6 van
DESK terechtgekomen en een aantal elftallen doorlopen. Toen bleek dat ik
niet van de B naar de A kon als vaste keeper heb ik besloten om bij Dongen
te gaan keepen."
Soms te laconiek
Nick verliet zijn club, werd lid van Dongen maar bleef DESK trouw als
vrijwilliger. Nu fluit hij zowel bij Dongen als DESK. Daarnaast is hij
grensrechter bij Dames 1. Ook dat bevalt prima. "Daar krijg je wel
meer over je heen, hoor. Maar ik ben nogal laconiek, reageer niet zo gauw
en het doet me weinig wat er geroepen wordt." Niet van de spelers,
ook niet (wat veel vaker voorkomt) van de kant. Hoewel hij soms iets té
laconiek is, vindt hij zelf. "Niet zo lang geleden speelden we met de
dames een belangrijke wedstrijd en er stond een man van de tegenstander
vervelend te doen. Ging naast me staan en begon te vertellen hoe het beter
moest. Ik heb toen de vlag aan hem gegeven en gezegd dat hij het dan maar
moest doen als hij het zo goed wist. Normaal doe ik dat niet hoor, maar ik
ben soms iets te eigenwijs. Gelukkig heeft de DESK-bank er niets van
gemerkt, geloof ik." Soms hoort hij ook van de eigen dames weleens
iets. "Maar ik heb gezegd, toen ik hiermee begon, dat ik zo eerlijk
mogelijk wil vlaggen. Anders was ik er niet aan begonnen. En als ze roepen
dat ik had moeten vlaggen, ja sorry dan. En uiteraard kan ik ook net zo
goed een fout maken, natuurlijk."
Creatieve opmerkingen
Nick is vrij onverstoorbaar op het veld. Maar ook als hij over het spel
spreekt. Althans, als we het over al die moeilijke facetten van het
fluiten hebben. De opmerkingen, het schelden, je doet het nooit goed.
"Nou ja, bij de C-jeugd valt dat wel mee hoor. Al verbaas ik me er
vaak over hoe creatief ze kunnen zijn met hun opmerkingen. En het meeste
is afkomstig van de ouders. Maar ik kan er redelijk mee omgaan. Vaak hoor
ik het niet eens omdat ik te geconcentreerd ben." Want daar gaat het
dus steeds om: het voetbal, het spelletje. Nick is vreselijk gefascineerd
door het voetbal. Het liefst zou hij alle ins en outs van de sport willen
kennen en beheersen. Daarom ook de combinatie actief voetballen en
tegelijk fluiten. "Ze zeggen wel dat je bij het voetbal gek bent als
je wilt keepen of fluiten. Ja, ik doe het dus allebei." Maar komt hij
niet voor typische situaties te staan? Als scheidsrechter zal hij, als hij
het doel verdedigt toch ook weleens denken dat die scheids er niks van
kan. "Dat is ook zo, maar gelukkig valt het niet altijd op hoe een
keeper reageert. Ik zie het vaak als de scheidsrechter het veld opkomt.
Dat is iemand die het kan of dat is er eentje waarmee het niks wordt. De
manier van communiceren, de houding. Al die kleine dingen.
Wedstrijd aanvoelen
Je zou denken dat Nick, net als jonge voetballers, een voorbeeld heeft.
Maar hij kan zo gauw geen naam van een scheidsrechter noemen die hij
bewondert. "Nee, dat vind ik moeilijk. Maar wel het type. Ik vind dat
een scheidsrechter de wedstrijd aan moet voelen, een beetje flexibel moet
zijn en de regels niet al te strak moet hanteren. Dat vind ik zelf ook het
prettigste." Hij hoopt later, als hij op een hoger niveau fluit, nog
die houding te hebben. En dus goed om te kunnen gaan met de hectiek op en
naast het veld. "De grens ligt bij mij als er met ziektes wordt
gescholden. Dat gaat te ver. Trainers die na afloop geen hand willen
geven? Dat zou me echt helemaal niks doen, dat zegt meer over die man dan
over de scheidsrechter." Bovendien, ook een scheidsrechter kan fouten
maken. "Ja, je moet dan wel in een flits een beslissing nemen en soms
is die niet goed. Terugdraaien kun je het niet meer, hoogstens later je
excuses aanbieden. Je moet je fout wel durven erkennen, vind ik."
Nick ziet het wel gebeuren, later. Als hij als twintigjarige de 35-jarige
aanvoerder moet toespreken. "Ik denk dat dat niet zo heel bijzonder
is. Het gaat erom hoe je op de spelers overkomt. Jij bent de baas, maakt
niet uit hoe oud je bent. Als je dat van elkaar accepteert wordt het een
fijne wedstrijd."
Nick wordt bij DESK als een groot talent gezien, al ervaart hij dat zelf
helemaal niet zo. "Leuk als ze dat vinden, maar ik heb dat niet. Ik
vind fluiten hartstikke leuk en hoop het nog lang te kunnen doen. Al zal
het moeilijk worden om straks te moeten kiezen tussen voetballen of
fluiten. Meest ideale zou zijn dat ik op zaterdag kan voetballen en op
zondag fluiten. Of andersom." Over niet al te lange tijd start hij
met de cursus van de KNVB en gaat hij andere clubs fluiten. Daar zal hij
nauwlettend worden gevolgd door de officials. Hij heeft er zin in en voelt
zich gesteund door DESK. "Ik ben daar goed op voorbereid. Bij DESK is
veel mogelijk, ik heb het hier erg naar mijn zin. Mensen leven met je mee.
Ik noem dan met nadruk Arnold Paashuis die alles regelt, zorgt dat je goed
kunt functioneren en altijd een goed advies heeft." Nick Hupkes is
laconiek, eigenwijs en zelfverzekerd. Dan zal hij ongetwijfeld ook een
mening hebben over dat andere twistpunt: de technische hulpmiddelen waar
zoveel over wordt gepraat, maar nog steeds niet zijn ingevoerd. "Ik
ben daar zeker een voorstander van. Een camera die de doellijn in beeld
heeft of de buitenspelval. Het zou het voetbal, zeker als er grote
belangen op het spel staan, alleen maar ten goede komen. Tja, als er
fouten worden gemaakt zou dat bij de charme van het voetbal horen, zeggen
ze weleens. Maar ik vind het belangrijker dat er goede en eerlijke
beslissingen worden genomen. Of die computerwaarnemingen er snel komen?
Uiteindelijk wel, al zal het nog wel een tijdje duren. Als het bij andere
sporten wel kan, waarom dan niet bij het voetbal?" Tot slot een
gewetensvraag. Wat zou zijn antwoord zijn als iemand aan hem vraagt of hij
wel of niet scheidsrechter zal worden. "Pff, ik wil daar altijd
eerlijk in zijn. Maar soms zal dat moeilijk zijn. Het gaat erom dat je
echt gemotiveerd bent. En je moet niet te onzeker zijn. Als het een vriend
me van me is zal ik eerlijk zeggen of ie het wel of niet moet doen."
Terug naar
het begin
|
Peter
van Wezenbeek verlengt contract:
"Er is een klik met die meiden"
"We willen met het damesvoetbal hogerop.
Ideaal is als we een mix hebben van eigen talenten en meiden van buitenaf.
Daarbij merken we nu al dat dames zich spontaan bij ons aanmelden. En die
uitstraling willen we verder stimuleren." Dat zegt Peter Van
Wezenbeek, die er nu ruim een jaar als hoofdtrainer van de damesselectie
op heeft zitten. En dat ging goed. Zo goed dat de trainer zijn contract
gaat verlengen. "Er is een klik en dat is een goed gevoel."
Het bestuur van DESK wist wat het deed, toen
het Peter van Wezenbeek vroeg om als interim-trainer de dames onder zijn
hoede te nemen. Van Wezenbeek is een prestatietrainer, hij wil resultaten
boeken. En een succestrainer, want met de jeugd haalde hij het ene na het
andere kampioenschap binnen. De titel met DESK2, in 1999 staat in zijn
geheugen gegrift. "Daar ben ik nog steeds ongelooflijk trots op."
En dus wil hij met de dames ook zo hoog mogelijk voetballen. En het gaat
de goede kant op. Na slechts één jaar eerste klasse, promoveerde Dames 1
vorig seizoen naar de Hoofdklasse. En daar draait men, tot veler
verrassing, prima mee.
Handhaven
"Wij kunnen dit niveau blijkbaar aan. We hebben een fraaie reeks
uitslagen neergezet. Handhaven is de doelstelling, maar als het hoger kan
dan wil ik daar ook voor gaan,"laat Peter van Wezenbeek weten. Al zal
de Topklasse nog te hoog gegrepen zijn. Van Wezenbeek: "Dat denk ik
wel. Maar als je over twee of drie jaar die stap kunt maken, dan moet je
het niet laten. Met een beetje geluk worden we zelfs tweede en maak je
kans op promotie. Tegelijk zijn de verschillen erg klein. Vanaf de tweede
plaats zit het dicht bij elkaar en we willen straks zeker geen
nacompetitie spelen om in de Hoofdklasse te blijven. "
Presteren
Sportief gaat het goed en ook qua sfeer is Van Wezenbeek tevreden. Een
jaar geleden hoorde hij nog, naar eigen zeggen "tot de 95 procent van
het manvolk dat niks met damesvoetbal heeft. "Maar dat moet je niet
als negatief oppakken. Ik had er nooit iets mee te maken gehad. Maar die
uitdaging wilde ik graag aan. Mits er bij de groep ook de drive zou zijn
om te presteren. Daar ben ik niet in teleurgesteld. De meiden zijn
betrokken en gedreven. En het deed me goed te horen dat de groep wilde dat
ik mijn contract zou verlengen." Die verlenging is nog niet helemaal
rond als we Peter spreken. "Ik wil wel zekerheid over onder andere de
technische staf. Alles moet goed geregeld zijn, zodat we niet voor
verrassingen komen te staan. Genoeg speelsters, een grensrechter, noem
maar op."Verder is Peter zeer te spreken over zijn collega's Hans
Snoeren en Frans van Gils. "Hans kent natuurlijk alle ins and outs
van het damesvoetbal. Hij was en is een enorme steun, zeker omdat ik er
als trainer helemaal blanco in stapte. Frans is de teammanager op wie ik
helemaal kan vertrouwen. Een goed team en dat wil ik graag
continueren."
Hiërarchie
Het is fijn werken met de dames. Hij ziet nu ook duidelijk het verschil
tussen het trainen van jongens en meiden. Afgezien van het fysieke is er
verschil op het vlak van mentaliteit en discipline. "Neem een
wedstrijdbespreking. Jongens hebben nog wel eens de neiging om er bij te
zitten met een uitdrukking als: dat weten we wel. Nu merk ik dat er goed
geluisterd wordt, meegedacht ook. Dat zie je ook bij de trainingen.
Natuurlijk mag er gepraat en gelachen worden. Tijdens het warmlopen
bijvoorbeeld. Maar er wordt wel serieus getraind, daar ben ik wel scherp
op. En anders pikken de ervaren dames het wel op. Ook bij ons is zowel op
het veld als in de kleedkamer een zekere hiërarchie. Dat hoort zo bij het
voetbal, daar word je alleen maar beter van." De zaken worden serieus
aangepakt. Maar betekent dit dat er bijvoorbeeld niet gelachen mag worden
na een verloren wedstrijd? Van Wezenbeek: "Nou, als je weet wat voor
afstanden wij soms moeten maken. En als je vanaf Zuid-Limburg alleen maar
chagrijnige gezichten ziet, daar heb je ook niks aan. Na de wedstrijd heb
ik een korte bespreking, wijs ik op wat er fout ging. Dan komen we daar
bij de eerstvolgende training uitvoeriger op terug. Blijven zeuren heeft
geen zin, daar win je die wedstrijd toch niet meer mee."Maar gelukkig
viel er tot op heden ook genoeg te lachen. " Ja, dan is zo'n busreis
wel heel gezellig. De dames hebben voor de overwinningen ook een feest cd
bij zich. Die gaat in de kleedkamer al aan." Te spreken is Peter ook
over de manier waarop de dames de zaken zelf regelen. "Drinken en
eten, Wat lekkers voor onderweg. Dat regelen ze allemaal zelf. Natuurlijk
hebben we daar een budget voor, maar het moet wel verzorgd worden. Dan zie
je dat het met die meiden toch wel goed zit."
Goede weg
Eigen talent de kans even, dames van buiten halen én uitstralen dat je
een club met ambities bent. "We kregen er vorig seizoen vijf meiden
bij die zich spontaan hadden aangemeld. Nou, dan zie je dat DESK toch al
een naam heeft opgebouwd op het gebied van damesvoetbal. Inclusief
prestaties en uitstraling. Ik denk dat de weg die we onder Piet Henskens
zijn opgegaan goed moeten blijven volgen." En er wordt dus ook
gescout? Peter van Wezenbeek: "Ja, maar je moet dat niet zien alsof
we meiden ergens gaan halen. Zo werkt het niet, Maar zie je bij een club
iemand lopen die bij ons zou passen, en zo'n meisje kan bij haar eigen
club niet hoger, dan willen we graag een gesprek. Vaak gaat het dan om
meiden die bij de jongens voetballen. Maar op een gegeven moment moeten ze
toch de overstap maken naar de dames. Als dat bij hun eigen club niet kan,
dan mogen ze weten dat er bij DESK wel mogelijkheden zijn." En
daarnaast wordt er werk gemaakt van de eigen jeugd. "We willen dat
B-meisjes zo nu en dan met de selectie mee doen. We houden uiteraard onze
eigen talentjes goed in de gaten. Geleidelijk aan laten we ze wennen bij
de dames. Je ziet dan al snel of ze het niveau aan kunnen. Je moet
tegelijk erkennen dat we op dit niveau niet alleen met eigen mensen kunnen
spelen. Maar een mooie mix van eigen kweek en meiden van buiten, dat
streven we na."
Geen andere club
De prestatietrainer ziet het voorlopig nog wel zitten bij de dames.
"Ik heb het vreselijk naar mijn zin. Dat ligt ook aan de meiden, maar
ook aan de mensen met wie ik werk. Ja, uiteraard denken we al aan volgend
seizoen. Maar het is nog even afwachten wie er straks allemaal beschikbaar
zijn en waar we gaan kijken naar mogelijk nieuwe speelsters." De kans
dat Peter van Wezenbeek er nog twee jaar aan vast knoopt is dus groot. En
daarna? Peter: "Zolang ik het leuk vind en me fit voel ga ik door. En
als DESK met mij verder wil, dan blijf ik hier. En als er een einde aan
komt, dan denk ik niet dat ik nog naar een andere club ga. Waarom zou ik?
DESK is een mooie vereniging waar volop gebouwd wordt aan de toekomst. Het
is ook niet voor niks dat ik hier al achttien jaar werk." Met elk
team waar hij mee werkte behaalde Peter van Wezenbeek kampioenschappen.
Met de dames promoveerde hij naar de Hoofdklasse. En misschien komt er nog
iets hogers. "Maar als je die stap maakt, dan moet je het ook goed
doen. Dan moet er veel geregeld zijn, denk bijvoorbeeld aan sponsors. Je
moet je daar goed van bewust zijn. Maar als trainer blijf ik natuurlijk
zeggen: zo hoog mogelijk! . En verder is het goed om te zien dat de club
zoveel werk maakt van het damesvoetbal. We krijgen de uitstraling die
bijvoorbeeld een club als 't Zand ook heeft. Die ontwikkeling is alleen
maar toe te juichen."
Terug naar
het begin
RENÉ DE MAN:
"HET HOOGST
HAALBARE GRAAG!"
"We mogen trots zijn op wat we met DESK
hebben bereikt. Sportief en organisatorisch is hier wel iets moois neergezet.
Ja, wensen heb ik nog wel. Meer vrijwilligers, maar dat zul je wel bij
veel verenigingen horen. En een begeleiding voor ons derde selectieteam.
Dat houdt me nu het meeste bezig." Dat vertelt René de Man,
voorzitter van de Technische Commissie van DESK. "Het verenigingsgevoel
spreekt mij enorm aan. Samen iets bereiken. Sportief succes en vriendschappen.
Dat is wat ik bij DESK zo waardeer."
Je hebt er veel. Van die vrijwilligers die
je heel vaak ziet, maar waarvan je niet precies weet wat ze nu eigenlijk
doen. Veel, ongetwijfeld, maar wat precies? René de Man is zo iemand.
Het werd dus onderhand tijd om hem eens nader voor te stellen. "De
Technische Commissie, waarvan ik voorzitter mag zijn, voert het beleid
uit dat het bestuur heeft opgedragen. Met de mogelijkheden die we hebben
zo hoog mogelijk voetballen. En die mogelijkheden houden dan in: sportief
en financieel. Met onze drie selectieteams voor het hoogst haalbare gaan.
Zelf houd ik me ook bezig met de lagere elftallen, maar daar staat het
recreatieve boven het resultaat. Al staan we daar natuurlijk net zo graag
met de bossen bloemen klaar, als we dat bij het eerste doen."
Vertrouwen
Het gesprek met René de Man vindt plaats, twee dagen voor de wedstrijd
tegen Deurne. Als u dit leest, weet u of de eerste punten inmiddels binnen
zijn. René de Man heeft, net als alle Dessers, weinig om vrolijk
over te zijn, als het over het eerste gaat. "Het valt tegen, we staan
stijf onderaan. Maar ik heb er nog steeds vertrouwen in dat het goed komt.
Degradatievoetbal? Doe me dat niet meer aan. Twee seizoenen geleden ben
ik die laatste weken twintig jaar ouder geworden." Dat vertrouwen
haalt René bij de sfeer in de groep en bij de visie van de trainer,
Ad van Seeters. Geen twijfels over de trainer dus. René : Integendeel.
Ik zal het sterker zeggen. Als we nu, met nul punten een trainer moesten
aanstellen, dan zou ik weer voor Ad van Seeters kiezen. We mogen erg blij
zijn met hem." René roemt de gedrevenheid van de trainer en
het feit dat hij overal binnen de vereniging komt, bij praktisch alle
teams. "Daarnaast is hij zeer sociaal, heeft voor iedereen aandacht.
En sportief geloof ik in zijn visie. En trouwens, kijk eens naar wat hij
bereikt heeft met Baronie en Kozakken Boys. Toch bepaald niet de minste
clubs, lijkt mij."
Het hoogste haalbare
Maar toch maakt DESK, sinds ze in de hoofdklasse terug keerde, nu het
magerste seizoen mee. Terwijl toch de doelstelling was om een stabiele
hoofdklasser te worden. René: "dat klopt en daar streven we
nog steeds naar. We willen het hoogst haalbare, ondanks de dip waar we
nu in zitten." Het hoogst haalbare, mits de middelen het toelaten.
Stel dat DESK bovenaan zou staan: dan kun je naar de Topklasse, terwijl
de club daar financieel misschien nog niet aan toe zou zijn. "Op
dit moment is de vereniging daar financieel ook nog niet aan toe. Maar
als je kampioen wordt dan ga je echt niet zeggen dat je niet naar de Topklasse
wilt. Ik zou ons daar graag zien acteren. Kijk eens naar Gemert, dat degradeerde
uit de Topklasse en wil zo snel mogelijk weer terug. Als ambitieuze amateurclub
is de Topklasse het beste wat je kunt hebben." Zoals een aantal jaren
geleden bewust de weg naar de Hoofdklasse werd ingezet. "Daar hoort
DESK te spelen en die weg hebben we toen ook ingezet."
Derde klasser
Er was nog geen Technische Commissie toen René de Man mee ging
draaien. Hij was toen al bijna dertig jaar actief bij DESK. Eerst als
voetballer. "Vanaf het derde en lager. Toen ik 45 was vond ik het
genoeg. Toen had ik woensdag na de wedstrijd nog pijn in mijn rug."
Daarna werd hij leider en bestuurslid. De nieuwe Technische Commissie
kreeg de middelen om aan de slag te gaan. Dat was ook hard nodig, want
DESK was ondertussen teruggezakt naar de derde klasse. Een niveau dat
maar weinig Dessers eerder hadden meegemaakt. "Tini Sulsters, Jos
Muijselaar, Richard Govers, Ad van Beek en ikzelf vormden de Commissie.
Later kwam daar Hans Muskens ook bij. Zo hadden we al drie mensen die
de klik met het jeugdvoetbal hadden was. Want dat was een probleem: dat
er te weinig doorstroming was en te weinig eigen jongens in het eerste
stonden." Niet iedereen vond het nodig dat daarvoor een commissie
werd gevormd. Er gingen mensen weg. "Dat heb ik altijd jammer gevonden,
want je wilt toch verder met DESK." Maar ondanks de mogelijkheden
en goede bedoelingen wilde het maar niet lukken. "We werden tweede
in de derde klasse, stonden we weer met lege handen." René
de Man zag het somber in en dacht even om het bijltje erbij neer te gooien.
Het was de kersverse voorzitter Piet Henskens die hem overhaalde te blijven
en door te gaan. "Piet Henskens die voorzitter werd, dat was het
beste wat DESK ooit is overkomen,"zegt hij met overtuiging. "Piet
wist iedereen enthousiast te krijgen, zat overal bovenop en was vreselijk
ambitieus. Maar daarnaast een geweldige bestuurder en een fantastische
vriend. Iemand die we nog steeds vreselijk missen." Het werk dat
Piet Henskens aanstuurde, daarvan plukt DESK nog steeds de vruchten, vindt
René. En met de komst van trainer Cees van Loon werd de weg naar
boven gevonden. "Cees was op dat moment de juiste trainer voor DESK.
Een knokker die een prima groep wist te vormen en te kneden. Natuurlijk,
hij kreeg daarvoor de middelen, maar dan moet het ook nog wel even lukken."
Binnen twee jaar stond DESK in de Eerste Klasse en weer twee jaar later
was men terug in de Hoofdklasse. "Of Cees van Loon de meest succesvolle
trainer ooit was? Ik zou niet weten wie dat anders zou moeten zijn. We
hebben hier vijf jaar de polonaise gelopen." Na zeven jaar vertrok
Van Loon. Was de chemie, zoals dat zo mooi heet, uitgewerkt? René:
"Ik denk dat DESK en Cees beiden tot de conclusie waren gekomen dat
het mooi was geweest. Zeven jaar was een hele tijd. Maar hij krijgt alle
credits, Cees van Loon heeft de club weer terug omhoog gebracht."
Goede mix
Spelers zoeken en ook trainers aanstellen. Het hoort tot de werkzaamheden
van de Technische Commissie. Hoe werkt dat in de praktijk? René:
"Iedereen heeft zo zijn netwerk. Trainers kennen spelers, we hebben
scouts die op zoek zijn. We hebben onze eigen jeugd, maar ook spelers
die zich hier melden." En dan beginnen de gesprekken. Hoe gaat dat?
"Doorgaans ontvang ik de spelers, ik vertel hen wat over de club
en over onze doelstellingen, waar we naar toe willen. Daarna komt het
voetbaltechnische gedeelte. Dat doet de trainer. Vervolgens bespreken
Ad van Beek en Peter van Seeters het financiële aspect. Kijk, we
hebben onze wensen, maar ook een budget. We zijn geen arme club, maar
we moeten ook op de centen letten. Vorig seizoen hebben we hier meer dan
dertig spelers gesproken. Er zijn er acht overgekomen. Waarom het afketst?
Meestal omdat we die jongens domweg niet kunnen betalen. Niet dat ze nou
allemaal met gekke eisen komen, uitzonderingen daargelaten. Maar als andere
clubs op dat gebied meer te bieden hebben, dan kiezen ze daarvoor."
Het streven van de Technische Commissie is te komen tot een goede mix:
spelers van buiten die de selectie kunnen versterken en jongens uit de
eigen gelederen die dor kunnen stromen. Dat gaat op dit moment goed, vindt
René. Kijk eens welke jongens allemaal een kans krijgen van Ad
van Seeters. En ze doen het niet eens zo slecht."
Doorgroeien
En dan de trainers. DESK had ze anderhalf jaar geleden voor het uitzoeken,
zegt René. "Ja, het scheelt nogal of je in de derde klasse
of in de Hoofdklasse speelt. Toen we naar buiten hadden gebracht dat Cees
van Loon ging vertrekken kwamen de sollicitaties binnen. Ook dan ga je
die gesprekken aan. We zochten nu een trainer die wilde doorgroeien. Een
goede hoofdklasser kon maken. Met Ad kwamen we pas als laatste in contact.
En toen klikte het. We wisten natuurlijk wat hij als trainer allemaal
had bereikt, maar je wilt toch ook even de dingen bespreken. Ad deed meteen
uit de doeken hoe hij wilde gaan spelen, met alle demonstraties en uiteenzettingen
vandien. Voor de Technische Commissie was dat genoeg. Daar hadden we de
gedreven trainer die we zochten." En de tevredenheid is er nog steeds,
ook al vallen de resultaten tegen. "We hadden op meer gehoopt, dat
klopt. Maar als ik deze groep bekijk: alleen maar lof. Een hele fijne,
correcte groep, nooit problemen. " En als er wel problemen zijn is
het mede de taak van de Technische Commissie om de mensen rond de tafel
te krijgen. "Dat is eerder wel gebeurd hoor. En dan ga je praten.
Vaak deed Tini Sulsters dat. Die jongens wisten ook dat hij dertien jaar
in het eerste heeft gestaan en dus wist hoe dat voelt." Met René
de Man hopen we dat die groep nog veel punten gaat pakken, dit seizoen.
Want dat DESK een stabiele hoofdklasser dient te zijn, daar is iedereen
het over eens. O ja, en mocht u René niet kennen: bij vrijwel elke
thuiswedstrijd staat hij aan de poort, bij de kaartjescontrole! En bij
de uitwedstrijden is hij, samen met voorzitter Peter Roelen, de bestuursafgevaardigde
namens DESK.
Terug naar het begin
|
